نگاهی و حرفی...

^{عکس: سید مهدی حسینی مزینانی}

  

بهار هر چه هست!

بهانه ی شکفتنم!

لحظه ای با من باش

و ببین که چگونه

هوای بی مرگِ رستن

تا گل های سنگی دیوار را

فتح می کند!

---

  

خاری که به مرگ سلام نکرد،

زیبا زنده ماند!

---

 

پیش از این

عشق پیچان ها گردِ درختی می گشتند

که از هر آوند پر احساس خویش

بانگِ «زی شاد»

سر می داد.

عشق پیچانِ دل ما را ببین!

چه را عاشق گشته است ...

---

 

وقتی که برفی فکر می کنیم،

از راه جدا می افتیم...

و باز، ضحاک!

 

^{در منابع آمده است: «فرمان روایی ضحاک، هزار سال طول کشید.»}

وا...ی! این ضحاک

"هزار سال" حکم رانده است؟

نه، نه!

من فکر می کنم، چیرگی تاریکی و تیرگی،

 سالی به درازنای هزار سال، ساخته است!

غمی که می نشیند، ظلمی که هجوم می آورد،

"پای ثانیه ها" را لنگ می کند...

_{از پیامک های من}

با خود چه کرده ایم؟

امروز، شعرهای مهدکودک برادرزاده ام را می خواندم:

«خوشحال و شاد و خندانیم...»

با خود چه کرده ایم؟

چیدن آن میوه ی ممنوعه  «به تعبیر شریعتی میوه ی آگاهی»

ارزشش را داشت؟

این آگاهی ماست که ما را از بهشت کودکانه مان به این

کویر غم آلوده می کشاند یا نادانی ما؟

احساس می کنم کم بچگی کرده ام!

حال، بچگی کردن و حتی جوانی کردن را

بلد نیستم!

غمی نیست عزیز!هرگز!

تنها

از دست خودم شاکی ام...

_{از پیامک های من}