گاه،

«گاهي» مثل همين حالا،

بايد كه چونان كفشدوزكي مسكوت،

چشم بر بستر شب زده ي روز

بر برگ هاي سبز باغچه

آرام

صبر كني تا مهتاب

بر بال هاي سرخ تو

شبنم صبح بياويزد... .