ای مادر هزار رود پرخروش!
با این زمینِ سرد و فسرده
چه کردی که شد بهار؟
رودی ستاند از تو زمستان ولی چه باک؟
صد رود نو
پا بوس دولت جاودانهی تو باد...
پیش از تو یأس
زندان، به وسعت این آشیانه داشت،
پیش از تو مرگ
هیبت، به سان زال هزار ساله داشت،
با این هراس نشسته بر چشمههای یخ زده
ای گوهر سپید عشق
باری بگو
چه کردی که شد بهار؟!
29 اسفندماه 1392
----------------------------------------
پی نوشت: رود در پارسی به معنای فرزند نیز هست... .
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۲ ساعت 3:50 توسط علی صادقی منش مزینانی
|
و این منم: