صبح، که می رفتی ...

های
«هستی»!
صبح که می رفتی
در چمدان نگاهت
قلبم را با خود بردی!
آخر
مگر تو نمی دانی
که آدمی
بی قلب
می میرد؟!
آ...ه
بگذریم...
فقط
فقط بدان
قلبم شکستنی ست!
چمدان نگاهت را
محتاط
بگشای!
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم خرداد ۱۳۸۸ ساعت 22:5 توسط علی صادقی منش مزینانی
|
و این منم: